F*ck You

Tekort aan ICT-personeel? Serieus??

Deze ochtend nog lees ik in de krant dat bedrijf X een probleem heeft: het kan miljoenen omzet meer draaien, maar het tekort aan ICT-vakmensen weerhoudt dat. Mijn eigen werkgever, UWV, geeft ook aan dat er per maand duizenden ICT-banen bijkomen die niet kunnen worden vervuld. Wanneer ik dit normaliter lees, jeuken mijn handen om daar iets aan te doen. Denken in oplossingen, daar hou ik van. Vandaag dacht ik: f*ck you!

Die laatste zin vraagt misschien wat uitleg.

Anderhalf jaar geleden ben ik gebeld door iemand van de gemeente Roosendaal, “Jaap, jij hebt contact met ICT-bedrijven in de regio West-Brabant, toch? Wij hebben hier een statushouder genaamd MD uit Syrië met een ICT-achtergrond, kan jij iets voor hem betekenen?” Na onze eerste afspraak was ik onder de indruk, in zijn relatief korte tijd in Nederland had hij al heel goed Nederlands geleerd, onder andere door Ali B. te luisteren. Ook had hij al behoorlijk wat scholing gehad en ervaring opgedaan in Dubai. Mede door zijn enthousiasme en drive tegen hem gezegd; “Ik ga met jou de boer op MD, met jouw achtergrond en drive gaan we ervoor zorgen dat je je talenten kan gaan gebruiken.”

Positief, tegen het naïeve aan, was ik ook echt in de veronderstelling dat hij met een mooi promotiestukje op LinkedIn binnen een maand wel aan de slag zou zijn. Dat stukje kwam er, en de reacties ook. 20.000 views, 140 likes en 40 reacties later volgde er één sollicitatiegesprek waarop hij werd afgewezen, zijn Nederlandse taal was nog niet goed genoeg.

Zo volgde een langere periode dan gedacht waarbij we elke twee weken ergens afspraken om te kijken welke stappen we gingen ondernemen. In die periode heeft MD mij meer verteld over de reden dat hij gevlucht is en hoe zo’n vlucht eruit ziet. Ik kan je vertellen: dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Het verhaal is te lang voor dit stuk, maar in het kort kwam het erop neer dat hij in een vreselijk zware tocht alles verloor wat hem dierbaar was, inclusief zijn familie. Ik heb in die tijd alleen alleen maar meer respect gekregen voor zijn drive om nog alles uit het leven te willen halen, en het motiveerde mij ook om harder voor hem te gaan lopen.

Wat volgde waren bedrijfsbezoeken, netwerkbijeenkomsten, nog meer online publicaties en vooral veel open sollicitaties. Uiteindelijk heeft hij drie maanden stage mogen lopen bij een school in Breda waar hij het fantastisch heeft gedaan. Hij leefde op, ging met plezier naar zijn werk en de referenties waren fantastisch! Nu moet het gaan lukken dachten we, met werkervaring in Nederland en positieve referenties kan het niet lang meer gaan duren voor hij een baan heeft. Helaas bleek niets minder waar, het lukte maar niet om ergens aan de slag te gaan in de ICT. Wanneer ik hem vroeg waarom hij zich bleef vasthouden aan het deze sector zei hij: "Mijn opgedane kennis en ervaring is het enige wat ik nog heb overgehouden aan Syrië wat mij niet is afgenomen. Als ik hier niets mee doe heb ik het gevoel écht alles kwijt te zijn."

We hebben nog een aantal keren afgesproken, maar ik zag in zijn ogen dat hij moeite had om positief te blijven over zijn kansen op een ICT-carrière in Nederland. Het werd lastiger om hem te helpen en zijn drive leek te zijn afgebrokkeld.

Gisteren kreeg ik van hem een appje, waarin stond: “Volgende maand ga ik terug naar Syrië, het was fijn jou ontmoet te hebben en ik wens je het allerbeste. Bedankt voor alles.”

Zijn bericht had ik zien aankomen, hier had hij het eerder over gehad, maar toch kwam het best hard binnen. Gefrustreerd en gedesillusioneerd waren wij beiden wel geraakt gedurende anderhalf jaar, ondanks alle pogingen en de grote krantenkoppen over tekorten in de ICT is het ons niet gelukt en gaat MD terug naar Syrië.

Op het moment dat je dan de volgende dag in de krant leest dat een ICT-werkgever roept dat-ie maar geen mensen kan vinden denk ik hardop: f*ck you!

 

Jaap Mulders

jaap

Jaap Mulders - Adviseur Werkgeversdiensten

Voeg reactie toe